Verklarende neodymiummagneten

Luchtspleet – Een ‘luchtspleet’ is niet-magnetisch materiaal, die aanwezig is tussen een magneet en een aangetrokken voorwerp of tussen twee magneten die elkaar aantrekken.
Een luchtspleet kan het beste worden omschreven als een breuk in het magnetische circuit, waar het magnetisme doorheen moet springen om een ​​circuit tussen de noord- en de zuidpool voort te zetten. De introductie van een luchtspleet verzwakt de magnetische greep.
Een luchtspleet kan lucht zelf zijn of een vast non-ferro materiaal dat geen magnetisme geleidt, zoals hout, kunststof of aluminium. Het kan ook een verfdikte zijn of een oppervlak dat erg oneffen is. Raadpleeg het item ‘Pull-gap’-curve voor een beschrijving van hoe de treksterkte afneemt naarmate de grootte van een luchtspleet groter wordt.

Anisotroop – Een magneet wordt anisotroop genoemd als alle magnetische domeinen in dezelfde richting zijn uitgelijnd. Dit wordt bereikt tijdens het productieproces en zorgt ervoor dat de domeinen dat zijn 100% in dezelfde richting georiënteerd om maximale magnetische output te leveren. Deze richting wordt de ‘magnetische as’ genoemd.
De uitlijning wordt bereikt door elke magneet op een kritiek punt tijdens het productieproces aan een sterk elektromagnetisch veld te onderwerpen, die vervolgens de domeinen parallel aan het aangelegde elektromagnetische veld ‘vergrendelt’.
Een anisotrope magneet kan alleen in de richting worden gemagnetiseerd (langs zijn magnetische as) ingesteld tijdens de productie, pogingen om de magneet in een andere richting te magnetiseren zullen geen magnetisme tot gevolg hebben. Anisotrope magneten zijn veel sterker dan isotrope magneten, die willekeurig georiënteerde magnetische domeinen hebben die veel minder magnetisme produceren. Echter, isotrope magneten hebben het voordeel dat ze in elke richting kunnen worden gemagnetiseerd.
Zie ons artikel Alles over magnetisatierichting voor meer informatie.

Gesloten circuit – Een gesloten magnetisch circuit beschrijft een opstelling van magnetisch en ijzerhoudend materiaal dat de noordpool van een magneet rechtstreeks met het zuiden verbindt. In een gesloten circuit mogen de magnetische fluxlijnen vrij van noord naar zuid stromen en blijft de volledige magnetische fluxdichtheid binnen het gesloten circuit.. In een gesloten circuit, er is geen extern magnetisch veld omdat al het magnetisme in het circuit wordt verbruikt.

Coërciviteit – De coërciviteit van een magnetisch veld is de intensiteit, of energie, nodig om de magnetisatie van een gemagnetiseerde te verminderen (tot het punt van verzadiging) bezwaar tegen nul. In wezen, het meet de weerstand van een magnetisch materiaal tegen demagnetisatie. De coërciviteit van magnetisch materiaal wordt gemeten in Oersteds (Oe) – hoe hoger het getal, hoe groter de weerstand van de magneet tegen demagnetisatie.

Curie-temperatuur (T_C) – DDe eigenschappen van alle magnetische materialen veranderen wanneer ze tot een bepaalde temperatuur worden verwarmd. De Curietemperatuur (Tc), of Curiepunt, is de temperatuur waarbij de atomaire structuur van magnetisch materiaal verandert en het object wordt gedemagnetiseerd. Eenmaal verwarmd tot, of voorbij, het Curiepunt, de magnetische domeinen van het materiaal komen vrij en worden willekeurig en ‘zelfbehoudend’, resulterend in permanente magnetische schade. Als gevolg, de magneet zendt geen externe magnetische velden uit.

Demagnetisatiecurve – Het tweede kwadrant van de hysteresislus, die in het algemeen het gedrag van magnetische kenmerken bij feitelijk gebruik beschrijft. Ook bekend als de BH-curve.

Demagnetisatiekracht – Een magnetiserende kracht, meestal in de richting tegengesteld aan de kracht die werd gebruikt om het in de eerste plaats te magnetiseren. Schok, trillingen en temperatuur kunnen ook demagnetiserende krachten zijn. Algemeen, neodymiummagneten kunnen niet opnieuw worden gemagnetiseerd zodra hun magnetische eigenschappen verloren zijn gegaan.

Afmetingen – Het uiteindelijke formaat van een magneet, inclusief alle oppervlaktebehandelingen zoals coatings en platings.

Dimensionale tolerantie – Een toelage, opgegeven als toelaatbaar bereik, in de nominale afmetingen van een voltooide magneet. Het doel van een tolerantie is om de toegestane speelruimte voor variaties in de productie te specificeren.

Richting van magnetisatie – Magneten kunnen worden gespecificeerd en besteld om over elke as te worden gemagnetiseerd, waardoor ze voor verschillende effecten kunnen worden gebruikt. De richting van het magnetisme bepaalt aan welke kant van de magneet de noord- en zuidpool verschijnen. Dit moet vóór de productie worden gespecificeerd, Bijvoorbeeld, een anisotrope rechthoekige magneet kan slechts in één van de drie mogelijke richtingen worden gemagnetiseerd.

Elektromagneet – Een magneet bestaande uit een solenoïde met een ijzeren kern, die alleen een magnetisch veld heeft gedurende de tijd dat er stroom door de solenoïde vloeit.

Ferromagnetisch materiaal – Een materiaal dat ofwel een bron van magnetische flux is, ofwel een geleider van magnetische flux. De meeste ferromagnetische materialen bevatten een deel van ijzer, nikkel, of kobalt.

Gauss – Eenheid van magnetische inductie, B. Lijnen van magnetische flux
per vierkante centimeter in de C.G.S. meetsysteem. Equivalent aan lijnen per vierkante inch in het Engelse systeem, en webers per vierkante meter of tesla in de S.I. systeem. 10,000 Gauss is gelijk aan 1 tesla.

Gauss-meter – Een instrument dat wordt gebruikt om de momentane waarde van magnetische inductie te meten, B, meestal gemeten in Gauss (C.G.S.). Ook wel DC-magnetometer genoemd.

Gilbert – De eenheid van magnetomotorische kracht, F, in de C.G.S. systeem.

Hysterese-lus – Een vier kwadrantengrafiek, die de magnetiserende kracht toont ten opzichte van de resulterende magnetisatie van een permanent magneetmateriaal terwijl het achtereenvolgens wordt gemagnetiseerd tot zijn verzadigingspunt, vervolgens gedemagnetiseerd, gemagnetiseerd in de omgekeerde polaire richting en vervolgens opnieuw gemagnetiseerd.

Wanneer de cycli voltooid zijn, deze grafiek met vier kwadranten zal een gesloten lus zijn die de magnetische eigenschappen van het te testen magnetische materiaal illustreert. Magnetisch harde materialen hebben een groter oppervlak binnen de lus, wat het niveau van magnetische energie aangeeft. Magnetisch zachte materialen verliezen magnetisme wanneer het magnetiserende veld wordt verwijderd en daarom hebben deze zeer kleine oppervlakken in de lus. Het tweede kwadrant binnen de vier kwadranten (+X en -Y) is de belangrijkste van de vier curven en staat bekend als de demagnetisatiecurve.

Inductie, (B) – De magnetische flux per oppervlakte-eenheid van een sectie loodrecht op de fluxrichting. Gemeten in Gauss, in de C.G.S. systeem van eenheden.

Intrinsieke dwangkracht (H_ci) – Geeft een materiaal aan’ weerstand tegen demagnetisatie. Het is gelijk aan de demagnetiserende kracht die de intrinsieke inductie vermindert, Bi, in het materiaal tot nul na magnetiseren tot verzadiging; gemeten in steden.

Onomkeerbare verliezen – Gedeeltelijke demagnetisatie van de magneet, veroorzaakt door blootstelling aan hoge of lage temperaturen, externe velden, schok, trillingen, of andere factoren. Deze verliezen zijn
alleen herstelbaar door remagnetisatie. Magneten kunnen worden gestabiliseerd tegen onomkeerbare verliezen door gedeeltelijke demagnetisatie veroorzaakt door temperatuurcycli of door externe magnetische velden.

Isotroop materiaal – Een materiaal dat langs elke as of richting kan worden gemagnetiseerd (een magnetisch ongeoriënteerd materiaal). Het tegenovergestelde van anisotrope magneet.

Bewaarder – Een houder is een stalen staaf of schijf die tussen en aan tegenovergestelde polen van een magneet wordt geplaatst, zodat al het magnetisme van de ene pool naar de andere kan stromen. De magneet met houder zal volledig niet-magnetisch lijken totdat de houder wordt verwijderd. Voor oude alnicomagneten waren houders nodig om het magnetisme in deze magneten met lage coërciviteit te behouden. Dit is handig als magneten per luchtvracht moeten worden vervoerd en strooimagnetisme moet worden ingedamd. Neodymium, Samarium-kobalt- en ferrietmagneten hoeven niet te worden bewaard om hun magnetisme te beschermen, ze worden echter soms bewaard om ze veiliger te kunnen hanteren.

Kilogaus – Eén kiloaus = 1,000 Gauss = Maxwells per vierkante centimeter.

Magneet – Een magneet is een voorwerp gemaakt van bepaalde materialen die een magnetisch veld creëren. Elke magneet heeft minimaal één noordpool en één zuidpool. Volgens afspraak, we zeggen dat de magnetische veldlijnen het noordelijke uiteinde van een magneet verlaten en het zuidelijke uiteinde van een magneet binnengaan. Dit is een voorbeeld van een magnetische dipool (“Van” betekent twee, dus twee polen).

Als je een staafmagneet neemt en deze in twee stukken breekt, elk stuk heeft weer een noordpool en een zuidpool. Als je een van die stukken neemt en in tweeën breekt, elk van de kleinere stukken heeft een noordpool en een zuidpool. Hoe klein de stukjes van de magneet ook worden, elk stuk heeft een noordpool en een zuidpool. Het is niet mogelijk gebleken om te eindigen met een enkele Noordpool of een enkele Zuidpool die een monopool is (“mono” betekent één of enkelvoudig, dus één paal).

Magnetisch circuit – Bestaat uit alle elementen, inclusief luchtspleten en niet-magnetische materialen waarop de magnetische flux van een magneet zich voortplant, beginnend vanaf de noordpool van de magneet naar de zuidpool.

Magnetisch veld (B) – Magnetische inductie, ook bekend als fluxdichtheid is het aantal magnetismelijnen in elke vierkante centimeter pooloppervlak. Het totale aantal magnetische veldlijnen dat elk poolgebied van 1 cm x 1 cm doordringt, wordt de magnetische fluxdichtheid genoemd (ook wel magnetische inductie genoemd). De fluxdichtheid wordt gemeten in Gauss, of Tesla (10,000 Gaus = 1 Tesla).

Magnetische veldsterkte (H) – Magnetiserende of demagnetiserende kracht, is de maat voor de vectormagnetische grootheid die het vermogen van een elektrische stroom bepaalt, of een magnetisch lichaam, om op een bepaald punt een magnetisch veld op te wekken; gemeten in Oersteds.

Magnetische flux – Is een gekunsteld maar meetbaar concept dat is geëvolueerd in een poging de ‘stroom’ van een magnetisch veld te beschrijven. Wanneer de magnetische inductie, B, gelijkmatig verdeeld is en normaal is voor het gebied, A, de stroom, Ø = BA.

Magnetische fluxdichtheid – Fluxlijnen per oppervlakte-eenheid, meestal gemeten
Gauss (C.G.S.). Eén fluxlijn per vierkante centimeter is één Maxwell.

Magnetische inductie (B) – Het magnetische veld dat wordt geïnduceerd door een veldsterkte, H, op een gegeven punt. Het is de vectorsom, op elk punt binnen de substantie, van de magnetische veldsterkte en de resulterende intrinsieke inductie. Magnetische inductie is de flux per oppervlakte-eenheid loodrecht op de richting van het magnetische pad.

Magnetische krachtlijn – Een denkbeeldige lijn in een magnetisch veld, welke, op elk punt, heeft de richting van de magnetische flux op dat punt.

Magnetische pool – Een gebied waar de fluxlijnen geconcentreerd zijn.

Magnetomotorische kracht (F of mmf) – Het magnetische potentiaalverschil tussen twee willekeurige punten. Analoog aan spanning in elektrische circuits. Dat wat de neiging heeft een magnetisch veld te produceren. Meestal geproduceerd door een stroom die door een draadspiraal vloeit. Gemeten
Gilberts (C.G.S.) of Ampère-beurten (SI.).

Materiaalkwaliteit – Neodymium (NdFeB) magneten worden beoordeeld op basis van het magnetische materiaal waaruit ze zijn vervaardigd. Over het algemeen gesproken, hoe hoger de materiaalkwaliteit, hoe sterker de magneet. We ontdekken dat de trekkracht van een magneet rechtstreeks verband houdt met de “N” nummer. Neodymiummagneten variëren momenteel in kwaliteit van N35 tot N52. De theoretische limiet voor neodymiummagneten is kwaliteit N64, hoewel het momenteel niet haalbaar is om zulke sterke magneten te vervaardigen. De kwaliteit van de meeste van onze standaardmagneten is N42 omdat we van mening zijn dat N42 de optimale balans biedt tussen sterkte en kosten. We hebben ook een breed scala aan maten in de kwaliteit N52 op voorraad voor klanten die de sterkste permanente magneten nodig hebben die beschikbaar zijn.

Maximaal energieproduct (BH_maximaal) – De magnetische veldsterkte op het punt van het maximale energieproduct van een magnetisch materiaal. De veldsterkte van volledig verzadigd magnetisch materiaal gemeten in Mega Gauss Oersteds, MGOe.

Maximale bedrijfstemperatuur (T_maximaal) – Ook bekend als maximale bedrijfstemperatuur, is de temperatuur waaraan de magneet continu kan worden blootgesteld zonder significante instabiliteit over lange afstand of structurele veranderingen.

Maxwel – Eenheid van magnetische flux in de C.G.S. elektromagnetisch systeem. Eén maxwell is één lijn magnetische flux.

Magnetisatiecurve – Het eerste kwadrantgedeelte van de hysteresislus (B/H)
Curve voor een magnetisch materiaal.

Magnetiserende kracht (H) – De magnetomotorische kracht per eenheid magneetlengte, gemeten in Oersteds (C.G.S.) of ampère-windingen per meter (SI).
Maxwel – De C.G.S. eenheid voor de totale magnetische flux, gemeten in fluxlijnen per vierkante centimeter.

MGOe – Mega (miljoen) Gauss Oersteds. Maateenheid die doorgaans wordt gebruikt bij het aangeven van het maximale energieproduct voor een bepaald materiaal. Zie Maximaal energieproduct.

Noordpool – De noordpool van een magneet wordt aangetrokken door de magnetische noordpool van de aarde. Deze noordzoekende pool wordt geïdentificeerd door de letter N. Volgens aanvaarde conventie, de fluxlijnen lopen van de noordpool naar de zuidpool.

Stoot (Oe) – De C.G.S. eenheid voor magnetiserende kracht. Het Engelse systeemequivalent is Ampere Turns per Inch (1 Oersted is gelijk 79.58 Ben). De S.I. eenheid is Ampère Toeren per Meter.

Oriëntatie – Wordt gebruikt om de magnetisatierichting van een materiaal te beschrijven.
Oriëntatie Richting – De richting waarin een anisotrope magneet gemagnetiseerd moet worden om optimale magnetische eigenschappen te bereiken.

Paramagnetische materialen – Materialen die niet worden aangetrokken door magnetische velden (hout, plastic, aluminium, enzovoort.). Een materiaal met een permeabiliteit iets groter dan 1.

Permanente magneet – Een magneet die zijn magnetisme behoudt nadat hij uit een magnetisch veld is verwijderd. Een permanente magneet wel “altijd aan”. Neodymiummagneten zijn permanente magneten.

Permeantie (P) – Een maatstaf voor het relatieve gemak waarmee flux door een bepaald materiaal of een bepaalde ruimte stroomt. Het wordt berekend door de magnetische flux te delen door de magnetomotorische kracht. Permeantie is het omgekeerde van tegenzin.

Permeantiecoëfficiënt (P_C) – Ook wel de laadlijn genoemd, B/H of “operationele helling” van een magneet, dit is de lijn op de demagnetisatiecurve waar een bepaalde magneet werkt. De waarde is afhankelijk van zowel de vorm van de magneet, en zijn omgeving (sommigen zouden zeggen, hoe het in een circuit wordt gebruikt). In praktische termen, het is een getal dat bepaalt hoe moeilijk het is voor de veldlijnen om van de noordpool naar de zuidpool van een magneet te gaan. Een grote cilindrische magneet heeft een hoge Pc, terwijl een korte, dunne schijf heeft een lage Pc.

Onze online trekkrachtcalculator kan Pc berekenen voor veel voorkomende vormen. Er wordt uitgegaan van een enkele magneet in de vrije ruimte. Andere nabijgelegen magneten of ferromagnetische materialen kunnen de zaken veranderen.

Permeabiliteit (M) – De verhouding tussen de magnetische inductie van een materiaal en de magnetiserende kracht die het produceert (B/H).
De magnetische permeabiliteit van een vacuüm (M_de) is 4π×10^-7
N/Amp².

Pool – Een gebied waar de magnetische fluxlijnen geconcentreerd zijn.

Plating / Coating – De meeste neodymiummagneten worden op volgorde geplateerd of gecoat
om het magneetmateriaal tegen corrosie te beschermen. Neodymiummagneten zijn dat wel
bestaat grotendeels uit neodymium, ijzer, en boor. Het ijzer in de magneet wel
roest als het niet is afgesloten van de omgeving door een soort beplating of
bekleding. De meeste neodymiummagneten die wij op voorraad hebben, zijn drievoudig geplateerd
nikkel-koper-nikkel, maar sommige zijn verguld met goud, zilver, of zwart nikkel, terwijl
andere zijn bedekt met epoxy, kunststof of rubber.

Polariteit – Het kenmerk van een bepaalde pool op een bepaalde locatie van een permanente magneet. Onderscheidt het noorden van de zuidpool.

Trekkracht – De trekkracht is de hoogst mogelijke houdkracht van een magneet, gemeten in kilogram. Het is de kracht die nodig is om een ​​magneet weg te wrikken van een plat stalen oppervlak wanneer de magneet en de metalen volledig en direct oppervlakte-op-oppervlak contact hebben. De kwaliteit van het metaal, oppervlakteconditie en trekhoek hebben allemaal invloed op de treksterkte.

Zeldzame aarde – Vaak gebruikt om magneetmateriaal met hoge energie, zoals NdFeB, te beschrijven (Neodymium-ijzer-boor) en SmCo (Samarium-cobalt).

Relatieve permeabiliteit – De verhouding tussen de permeabiliteit van een medium en die van een vacuüm. In de C.G.S. systeem, de doorlaatbaarheid is gelijk aan 1 per definitie in een vacuüm. De doorlaatbaarheid van lucht is ook voor alle praktische doeleinden gelijk 1 in de C.G.S. systeem.

Tegenzin (R)- Een maatstaf voor de relatieve weerstand van een materiaal tegen de doorgang van flux. Het wordt berekend door de magnetomotorische kracht te delen door de magnetische flux. Tegenzin is het omgekeerde van permeantie.

Remanentie, (B_D) – De magnetische inductie die in een magnetisch circuit achterblijft na het verwijderen van een uitgeoefende magnetiserende kracht.

Terugkeerpad – Geleidingselementen in een magnetisch circuit die zorgen voor een pad met lage weerstand voor de magnetische flux.

Omkeerbare temperatuurcoëfficiënt – Een maatstaf voor de omkeerbare veranderingen in de flux veroorzaakt door temperatuurvariaties.

Verzadiging – De toestand waarin een toename van de magnetiserende kracht geen verdere toename van de magnetische inductie in een magnetisch materiaal veroorzaakt.

Shunt – Een stukje zacht ijzer dat tijdelijk tussen de pool van een magnetisch circuit wordt geplaatst om dit te beschermen tegen demagnetiserende invloeden. Ook wel keeper genoemd. Niet nodig voor Neodymium en andere moderne magneten.

SI. - Afkorting voor “Internationaal Systeem”. Verwijst naar het internationale standaardsysteem van eenheden. Het wordt ook wel het MKS-systeem genoemd.

Zuidpool – De zuidpool van een magneet wordt aangetrokken door de zuidpool van de aarde. Deze zuidzoekende pool wordt geïdentificeerd door de letter S. Volgens aanvaarde conventie, de fluxlijnen lopen van de noordpool naar de zuidpool.

Stabilisatie – Het proces waarbij een magneet of een magnetisch samenstel wordt blootgesteld aan verhoogde temperaturen of externe magnetische velden om deze tot een vooraf bepaald niveau te demagnetiseren. Als dit eenmaal is gedaan, zal de magneet in de toekomst niet meer verslechteren wanneer hij wordt blootgesteld aan dat niveau van demagnetiserende invloed.

Surface Field (Surface Gauss) – De oppervlakteveldsterkte wordt gemeten in Gauss en is de maximale veldsterkte van de magneet, gemeten vanaf het pooloppervlak van de magneet. Metingen worden meestal uitgevoerd met een gaussmeter.

Temperatuurcoëfficiënt – Een factor die wordt gebruikt om de afname van de magnetische flux te berekenen die overeenkomt met een toename van de bedrijfstemperatuur. Het verlies aan magnetische flux wordt teruggewonnen wanneer de bedrijfstemperatuur wordt verlaagd.

Tesla – De S.I. eenheid voor magnetische inductie (fluxdichtheid). Eén Tesla is gelijk 10,000 Gauss.

Weber – De S.I. eenheid voor de totale magnetische flux. De praktische eenheid van magnetische flux. Het is de hoeveelheid magnetische flux die, wanneer deze met een uniforme snelheid is gekoppeld aan een elektrisch circuit met één winding gedurende een interval van 1 seconde, zal in dit circuit een elektromotorische kracht veroorzaken van 1 volt.

Gewicht – Het gewicht van een enkele magneet